Racjonalistyczny wyjątek: psychoanaliza

Im bardziej nasz współczesny postmodernistyczny świat narzuca panowanie swojej ideologii, tym bardziej narzuca się jego logika uniwersalizacji. W ekonomii, sztuce i różnych sposobach życia nazywa się to globalizacją. W instytucjach i innych organizacjach jest to generalizacja skwantyfikowanej oceny.

A na polu zdrowia psychicznego? Także tu przejawia się jej działalność: we wciąż liczniejszych usiłowaniach wpisania go w różne miejsca mózgu albo w neurologiczne wydzieliny, w obecnie światowych kampaniach w celu sprzedania takiego albo takiego leku psychotropowego, czy w uciekaniu się do technik reedukacji i ponownego warunkowania w terapiach behawioralnych.

Jedna zasada stanowi podstawę tej uniwersalizacji: uniformizacja standardyzacja podmiotów jednostek i ich sposobów rozkoszowania się. A to, co ni mniej ni więcej stanowi podstawę tej zasady, to w rzeczywistości pokrętna, zmanipulowana, perwersyjna odpowiedź dyskursu nauki i jej logiki wyłączenia koniecznego podmiotu w jego przede wszystkim realnej modalności. Wiedza, którą ona stąd czerpie, byłaby niemożliwa do pomylenia z wiedzą, która ją naśladuje, a która w rzeczywistości jest ucieleśnieniem nowego scjentyzmu.

To właśnie postęp tej ideologii czyni psychoanalizę wciąż nowocześniejsza i wciąż potrzebniejsza, jako jedyną metodę, doświadczenie i doktrynę zdolną do racjonalnego podejścia do symptomu, który poprzednia ideologia próbuje odrzucić. Tej przeciwstawi więc psychoanaliza klinikę idącą od jednego przypadku do następnego, klinikę tego, co jednostkowe i niepowtarzalne, która nie zwraca się w stronę jednostki w celu wciągnięcia jej do normy standardowej, ale która zawsze będzie miała na celu przepracowanie, poszukiwanie logiki tego, co jednostkowe w każdym mówiącym bycie.

Fakt, że psychoanaliza zajmuje się zhańbionym, znienawidzonym podmiotem przez ten nowy scjentyzm, który robi z niego wręcz 'czarną skrzynkę' zachowań, i że w tym celu jej podstawowa zasada potrzebuje a priori wolności słowa bez żadnych ograniczeń, pokazuje dobrze wysokość stawki, o jaką tu chodzi, ni mniej ni więcej stawki odnoszącej się do społeczeństwa, a więc politycznej.

Seria konferencji, które proponuje państwu krakowskie Koło Psychoanalizy stowarzyszone z New Lacanian School, w ramach Instytutu Marka Kosickiego, wpisuje się w tę perspektywę, która była antycypowana już przez Freuda i doprecyzowana logicznie przez Lacana. Będą to zresztą 2 podstawowe odniesienia tych konferencji.

W pierwszym cyklu będą one dotyczyć kilku zasadniczych albo fundamentalnych pojęć, które zabierający głos w debacie oprą ma elementach klinicznych. Każdy z nich spróbuje także sprawić, aby ten wstęp przyjął przystępną formę, co nie znaczy, że nie potrzeba będzie pewnego wysiłku i skupienia, aby go zrozumieć.